از دهلی نو تا آتن کهن

کتاب از دهلی نو تا آتن کهن - بخشی از کتاب: پیش از درآمدن به مسجد، به دفتر آن، که درش در راستای در مسجد بود و در خیابان گشوده می شد، رفته بودیم. مردی مهربان و گشاده روی در آن جا پس میزی نشسته بود. گرم، ما را پذیرا شد و بی درنگ، در دل بر من گشود و از بیماری جان گزایش که فشار خون او را به سیصد رسانیده و وی را تا آستانه مرگ پیش برده بود، سخن گفت و افزود که به شیوه ای شگرف، از مرگ رسته است. من که می انگاشتم او چونان دفتردار مسجد مردی مسلمان است، گفته بودمش که: بی گمان، مولا مدد کرده است که از آستانه مرگ باز آمده اید. او، اندکی اندیشناک، با من گفته بود: آری! مولا مدد کرده است. آن گاه که از آن پس درباره گذشته و اکنون ارمنستان با هم سخن گفتیم، دانستم که او ارمنی است. پرسیده بودمش که او ارمنستان کنونی را بیش می پسندد و خوش می دارد یا ارمنستان روزگار شوروی را. او، بی کمترین درنگ و دودلی، در پاسخم گفته بود: «ارمنستان شوروی را. در آن روزگار، مردم در امن و آسایش بودند و مهربانانه، در کنار یکدیگر و...